Şiirler İstanbul Şiirleri Yaşıyordu İstanbul

Yaşıyordu İstanbul

Daha yerler, gökler yaratılmazken
Sanki vardın, uyuyordun İstanbul
Adem havvasını bile tanımazken
Sen onları duyuyordun İstanbul

Hazreti peygamber övgüyle andı
Güzelliğin yedi cihan dolandı
Alem senin için tutuştu yandı
Vakarını bozmuyordun İstanbul

Bütün yiğitlere destan yazdıran
Cümle aşıklara şiir düzdüren
Nice tövbeliye yemin bozduran
Ahu gibi bakıyordun istanbul

Sana varmak istedi her medeniyet
Canları olsa da aldığın diyet
Yerleşip kalmaktı hepsinde niyet
Hiç birini sokmuyordun İstanbul

Uğrunda evler, ocaklar söndü
Yolunda krallar, sultanlar öldü
Kapına gelenler eli boş döndü
Sen Fatih'i bekliyordun İstanbul

Kiminin yoluna halılar serdin
Kimine yanlızca fakirlik verdin
Kimini doğmadan kabre gönderdin
İçin için yakıyordun İstanbul

Köprü,meydan, sarayların yanında
Boğazın bakire bir kız gibi durur
Eşsiz güzelliğin kalpleri vurur
Yürekleri dağlıyordun İstanbul

Bir yanın sanki günahsız veli
Bir yanın günâhkar, asi ve deli
İçin kan ağlarken, dışın neşeli
Ününe ün katıyordun İstanbul

Hem ilim dağıtan bilge alime
Hemde acımasız kanlı zalime
Ermeniye, yahudiye,müslime
Kucağını açıyordun İstanbul

Dergâhta zikir çeker dervişler
Meydanda nara atar sarhoşlar
Sahilde yalılar, kentte varoşlar
Sen her telden çalıyordun İstanbul

Seninle çizilir en güzel resim
Üstadlar sihrinden alıyor esin
Fezayı çınlatır ezanın,sesin
Bülbül gibi şakıyordun İstanbul

Maneviyat saçarken minarelerin
Günaha davet eder şık caddelerin
Karşı konulmaz bu cazibelerin
Bedelini ödüyordun İstanbul

Aşıklar,ozanlar,ustalar,pirler
Hepsi seni yazmak derdindeler
Seni anlatmaya yetmez şiirler
Gönüllerden taşıyordun İstanbul

Tarih sayfasından hele bir çıkta
Tamam olmaz sensiz hiçbir harita
Ağlardı atlaslar, coğrafya yasta
Sen de bunu biliyordun İstanbul

Garip halimizi görüyor gibi
Söylediklerimizi duyuyor gibi
Sanki nefes alır,soluyor gibi
Sen canlıydın, yaşıyordun İstanbul
 

Can Murat